Gutoj en river’

Folikronon, supre en fenestro dum frosta maten’.
Hodiaŭ juna, morgaŭ samaĝa kiom fervoj’.
Tagoj ‘stas nur gutoj en river’ por ĉiam perdiĝi.
Nur vi, nur vi, nur vi scias.

Antaŭ jaroj, birdoj de plumo venus nokte.
For, vi scias, almetita al alia samkiel kluĉita hidero.
Ĉe l’ marbord’, parolu al l’ oceano kaj ricevu silenton.
Nur vi, nur vi, nur vi scias.

Tie ĉi, dum paliĝas la grotoj de mia memor’, mi tenas la unuan.
Mi ne direktus min al l’ alia, laŭ vi, la longan nokton kiun ni estas farintaj.

Nur vi, nur vi, nur vi scias.
Nur vi, nur vi, nur vi scias.

Tie ĉi, dum paliĝas la grotoj de mia memor’, mi tenas la unuan.
Mi ne direktus min al l’ alia, laŭ vi, la longan nokton kiun ni estas farintaj.
Lasu tion.

Parolu al mi malrapide, kara.
Ne estas fantomo tie ĉi.
Jen mia plezuro esti sola, kvieta kaj klara.
Ĉio estas sole tie ĉi.